من تنها می خواستم چشمهای تو را داشته باشم.من تنها می خواستم چند صباحی قلبت را به امانت بگيرم.

اما اين خواسته قلبی من نبود شايد در ابتدا.تقدير اين قرعه را به من ديوانه سپرد.

من مي خواستم دستهايت را داشته باشم تا با آنها از چشمه جوشان محبت جرعه ای بنوشم اما تو از  سپردن آن سرباز زدی.

من تنها می خواستم براي دلت قصری از ترانه هايم بنا كنم و برای اين مقصود جلای چشمانت را مي خواستم اما تو آنها را به من ارزاني نكردی.

و تو چه فهميدی؟تو از طرز نگاه من چيزی را نفهميدی.

من می خواستم پنجره هايت را باز كنم اما تو اجازه ندادی.پنجره هايت آنقدر بسته ماند تا كهنه شد و تو هرصبح آسمان را با قابی كهنه نگريستی.تا هنگامی كه آوار شد و فرو ريخت و به خاك سپردی زير آن آوار تمام خاطرات مرا.

و من تكه تكه خاطرات تو را از زير آوار قلبم بيرون آوردم.تو گذاشتی همه چيز فروبپاشد و آوار شود چه خانه ات چه قلبم چه خاطراتم چه خاطراتت...

آيا نديدی كه چه عاشقانه در آن شب سياه برايت شعر مي سرودم.شايدم ديدي كه به من تهمت ديوانگی مي زدی.

من مي دانم زيبايی چيست...يك جهان از آن را در غروب نگاهت ديده ام.

من تنها مي خواستم آغوشت را داشته باشم تا در گرمايش خزان را فراموش كنم.

من از تمام دنيا يك شاخه گل مي خواستم.شاخه گلی كه تو روزي به دستانم مي سپردی.

من از تمام اين دنيا يك روزش را می خواستم و تو می داني كدام روز را ميگويم.و اين را هم می داني كه آن را به من ندادند.

آيا تا بحال در دل به خود گفته ای كه چقدر بي رحمی؟يا تنها به عاشقانه های من خنديده ای...من خنده هايت را دوست دارم...

پس امشب هم اين متن عاشقانه را به تو مي سپارم تا باز هم بخندي و من دلم نمي شكند چرا كه تو سالها قبل آن را شكسته اي .

پس راحت بخند آخر من خنده هايت رادوست دارم...

ای کاش....

کاش می شد به سادگی یک سلام تمام نبودنت را از یاد ببرم و پاک کنم این همه دلتنگی را از لوح فرسوده ی دل

کاش می توانستم با یک سلام ساده در آغاز این نامه ها خط کشم بر هرچه فاصله هست از دستان من تا لمس بودنت

می بینی؟ دیگر حتی سلام هم برای من که دور از تو مانده ام واژه ی دلنشینی نیست ... چرا که با هر درود به یاد می آورم که روزی تورا بدرود گفته ام و غرق می شوم در آرزوی شیرین آن ساعت که تا نهایت هستی عشق، کنارم باشی و هیچ گاه نیازمند سلامی دوباره نشویم

با این همه اگر سلام را کنار بگذارم، در سطرهای نامه هایم چه بنویسم من که می ترسم از رسیدن به واژه ی خداحافظ ؟؟!

این روزهای بودن و نبودنت، چیزی در سینه ام عجیب دلتنگ تو می شود و گاه میان لحظه هایی که مانده در سکوت یک بغض، به نفس نفس می افتد از اضطراب عشق و آنقدر بی قرار و آشفته می تپد که احساس می کنم در این جسم، دیگر جایی برای این همه احساس نیست

می بینی مرا که چگونه با حال و روزی پریشان تر از مجنون و چشمانی لبریز عشق که جهانی را به نظاره می نشاند، رسوای آدم شده ام و ستوده ی عالم؟!

عالمی که بر پایه ی عشق تکیه کرده و می داند که بود و نبود عشق یعنی بود و نبود او

... و اما اعتراضی نیست بر آدمیان؛ این فرزندان فراموشکار که از آن همه عشق تنها نامی را یدک می کشند که برایشان شبیه " نمی دانم" معنا می شود

اگر خوب گوش دهی می شنوی که حکایت شیفتگی ام هرشب میان ستارگان این سو و آنسو سرک می کشد و آسمانت را سرشار می کند از تلألؤ عشق

و با این همه هنوز نامت را با واژه های سکوتم نجوا می کنم مبادا که به گوش شیطان برسد و آتش کینه اش میان قلب من و تو جدایی بیاندازد

اما تو .... یادت نرود در جواب فریادهای بی صدایم لبخند بزنی!

خوب من ، باز هم بخند . بخند تا صدای شیون شیطان ، خدا را هم به خنده بیاندازد و آنوقت در سایه ی تبسمش لحظه هایمان را نقشی از عشق و ایمانی ابدی بزنیم

حالا بگذار همین جا که هنوز لبخند برلب داری نامه ام را پایان برم تا شادی ات در قاب لحظه هایم همیشگی شود

اما اگر باز هم دلتنگ حرفهایم شدی، چشمانت را ببند و سرت را بگذار بر شانه هایی که اینجا دور از تو مانده اند و خوب خوب گوش بسپار بر من، که تا هر کجا که بخواهی با تو از عشق سخن خواهم گفت.

نه ! خداحافظ نمی گویم ... من هنوز برایت از جنون قصه ها دارم ...

دستانم را رها مکن ... که دیوانه ها پایان نمی شناسند 

 

وقتی رفتم .....

هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب میرفتم و خورشید نبود
آسمون خوب میدونم مهتابی بود

دم رفتن کسی گفت سفر بخیر
که واسم غریب و نا شناخته بود
اما اون وقتی رسید که قلب من
همه آرزوهاشو باخته بود

چهره هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسائیکه واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد